Nog een paar kleine weetjes over mij. Als je me écht zou kennen, zou je weten dat…
…ik altijd kies voor een rescue-huisdier. Onze hond was ‘derdehands’, mijn paard zelfs ‘achtstehands’. En je raadt het al: mijn man en ik waren ook niet elkaars eerste liefde. Nieuwe kansen? Daar zeg ik altijd volmondig ja tegen. Serieus, ik ben een fan van tweede, derde en achtste kansen.
…als ik een duidelijke JA voel die me dichter bij mijn droomleven brengt, volg ik hem. Ook als dat betekent dat ik eerst door een zure appel heen moet bijten. Ik weet nog zó goed hoe pijnlijk het was om mijn vorige relatie te beëindigen omdat het gewoon niet meer klopte. Ik voelde me verschrikkelijk schuldig – je kent dat ongemak waarbij je bijna op je tenen loopt alsof je een ninja bent op een gladde vloer… Maar ja, door eerlijk te zijn, ontstond er ruimte voor de liefde van mijn leven. En dat was het absoluut waard.
…ik mijn droomman eindelijk ontmoette op het werk, maar tegelijkertijd wisten we: een relatie was daar niet toegestaan. Dus leverden we allebei tegelijk ons ontslag in. Spannend? Absoluut. Zonder plan B? Zeker. Gek? Misschien een beetje. Maar geen seconde spijt. Inmiddels zijn we al meer dan 25 jaar gelukkig, elke dag opnieuw.
…het doorleven van leukemie heeft mij zoveel gebracht. Het maakte me bewuster van hoe kostbaar het leven is, en dat alles zomaar voorbij kan zijn. Het leerde me dat je alles uit je tijd op deze aardbol mag halen. Het bracht me ook bij het coachen van vrouwen zoals jij, en bij mijn jeugdliefde: samen werken met paarden, zij-aan-zij. Mijn droomjob.
…ik word altijd een beetje opstandig van zinnen als: “Tja, zo ben ik nu eenmaal.”
Ik geloof dat je áltijd een keuze hebt. Misschien niet altijd de makkelijke, misschien niet meteen zichtbaar… maar wel één die alles kan veranderen. En als je die keuze nu even niet ziet of voelt, dan loop ik graag een stukje met je mee. Totdat jij hem wél kunt pakken.
